A Shiny Day
My Shiny Stories

Τα παιδιά των φίλων μου

-του Οδυσσέα

Πριν μερικές μέρες γέννησε μια πολύ καλή μου φίλη το πρώτο τους παιδί με τον σύντροφό της. Πριν δυο μήνες γέννησε μια άλλη φίλη μου και πριν ένα χρόνο ακόμα μια. Όλες τους πολύ καλές μου φίλες και όλες τους άνω των τριάντα.

Εάν δεν κάνω λάθος γέννησαν όλες εκτός γάμου (η μία παντρεύτηκε ένα χρόνο μετά τον ερχομό του παιδιού). Χρονολογικά με βάση τον ερχομό των παιδιών τους η μια είναι σκηνοθέτης, η άλλη εικαστικός και η τρίτη ηθοποιός. Και στις τρεις συγκινήθηκα το ίδιο. Ενθουσιάστηκα το ίδιο. Παλάβωσα το ίδιο στην ανακοίνωση της εγκυμοσύνης τους. Έχω άλμπουμ ξεχωριστό για την κάθε μια στον υπολογιστή με φωτογραφίες από την εγκυμοσύνη τους και των παιδιών τους. Επί της ουσίας έγινα ξανά θείος. (Ελπίζω ο κουλ θείος)

Εχθές είχα αρρωστήσει λίγο. Ας πούμε ότι ο καιρός στο Παρίσι παίζει μεταξύ του πολύ κρύο και του πιο πολύ κρύο. Ξύπνησα το πρωί με κλειστή μύτη και τα γνωστά συμπτώματα ενός βασικού κρυώματος. Έφτιαξα μια χορτόσουπα με μανιτάρια για να φάει ένας στρατός και προφανώς περίσσεψε και σήμερα – 88 μπολ αργότερα. Καθώς προσπαθούσα να φάω σήμερα λοιπόν από την σούπα που έκαιγε, αυθόρμητα μου ήρθε στο μυαλό αυτό που μου είχε μάθει κάποτε ο μπαμπάς μου: να μην παίρνω βαθιές κουταλιές όταν καίει η σούπα, να τρώω από το πάνω πάνω – απ’ τα ρηχά – που καίει λιγότερο.
Η συγκίνηση μου όταν φίλοι μου γίνονται γονείς δεν έχει να κάνει με τα παιδιά. Έχει να κάνει με αυτούς τους ίδιους. Όλα αυτά τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά που αγαπώ – λατρεύω – στον καθένα και στην καθεμία ξεχωριστά ήρθε η ώρα να τα γνωρίσουν και τα παιδιά τους. Και ξέρω πως, όπως όλοι οι γονείς, θα δυσκολευτούν κι αυτοί και θα κάνουν λάθη και θα κουραστούν και θα ξεφυσήξουν και θα αναρωτηθούν μέσα τους εάν αυτό ήθελαν στη ζωή τους… Αλλά ξέρω πως οι φίλοι μου συζητούν και διαπραγματεύονται και φιλοσοφούν και σκέφτονται πολύ. Και ακόμα και τις αμφιβολίες τους αυτές θα έρθει μια μέρα που θα τις συζητάνε με τα παιδιά τους και θα τις αναλύουν. Και τους φόβους τους και τις ανησυχίες τους θα τις μοιραστούν μαζί τους, όπως κάναμε εμείς οι ίδιοι μεταξύ μας στις πιο άβολες, αμήχανες και δύσκολες στιγμές μας. Χαίρομαι όταν βλέπω γονείς να αντιμετωπίζουν τα παιδιά τους σαν ξεχωριστές προσωπικότητες και όχι σαν κούκλες ή μαριονέτες. Απολαμβάνω τις στιγμές που ένας πατέρας ή μια μητέρα συζητάει με το παιδί και του εκθέτει την αδυναμία του/της στα ίσια χωρίς δειλές υπεκφυγές ή ναρκισσιστικά ξεσπάσματα.

Βλέπω στα παιδιά των φίλων μου ότι έβλεπαν οι φίλοι των γονιών μου σε εμάς. Τα παιδιά που θα αλλάξουν τον κόσμο και θα φέρουν την ειρήνη, την αποδοχή, την ισότητα , την νίκη της φαντασίας και των ονείρων, την ελευθερία. Έχουμε πολύ δρόμο μπροστά μας. Πολύ! Μέχρι να αντιληφθούμε και να ανατρέψουμε την παιδική εργασία, τον ρατσισμό, τον πόλεμο, την προσφυγιά, την κακοποίηση και την κάθε μορφή βίας… Έχουμε πολύ δρόμο μπροστά μας. Αλλά μπορούμε ακόμα να μιλήσουμε στα παιδιά μας όπως θα μιλούσαμε στις μέρες που έρχονται. Όπως θα θέλαμε να μιλήσουμε στους έφηβους εμάς από τη θέση του ενήλικα πια εαυτού μας και να του πούμε “φίλε ψύχραιμα, όλα θα γίνουν αλλά χρειάζεται λίγος κόπος παραπάνω”. Η κάθε γενιά γονέων κάνει ότι μπορεί και ότι ξέρει. Ελάχιστοι είναι αυτοί που κάνουν το λίγο παραπάνω. Το λίγο πιο μπροστά. Λίγοι γονείς μετατοπίζουν και μετατοπίζονται μέσα στην κοινωνία (και την ίδια αυτή). Λίγα παιδιά είναι το αποτέλεσμα των υγιών σχέσεων τους με τους γονείς τους. Λίγα παιδιά είναι μπροστά στους αγώνες με ευφυΐα, έντονη προσωπικότητα, χιούμορ και όρεξη για αλλαγή. Λίγοι γονείς μαθαίνουν στα παιδιά τους την αλλαγή και την ομορφιά της. Λίγοι γονείς μαθαίνουν στα παιδιά τους πως η ομορφιά δεν είναι στα λαμπερά μαλλιά και στ’ αγέραστα πρόσωπα αλλά στην αποδοχή του παράξενου. Λίγοι γονείς μαθαίνουν στα παιδιά τους την ομορφιά που υπάρχει στην ποίηση και στους μύθους. Λίγοι γονείς ακούνε με τα παιδιά τους καλή παραδοσιακή μουσική από διάφορες χώρες σε φεστιβάλ δίπλα στη θάλασσα. Λίγοι γονείς τολμάνε να ταξιδέψουν με τα παιδιά τους και να τους πάνε σε μουσεία και πάρκα και δρόμους που δεν έχουν ξαναδεί. Λίγα παιδιά μαθαίνουν να αγαπούν τις αδυναμίες – τις δικές τους και των άλλων. Λίγοι γονείς βγάζουν παιδιά που δεν ευνουχίζονται στη βία των καιρών αλλά αντιστέκονται σε αυτήν με αγώνα καθημερινό. Λίγοι γονείς τολμούν να μιλήσουν στα παιδιά τους για έμφυλη βία, ισότητα όλων των φύλων, σεξουαλικότητα και σεξ. Λίγοι γονείς θέτουν στη συζήτηση το μέγα ζήτημα του έρωτα.

Θέλω (σχεδόν απαιτώ) οι φίλοι μου να είναι αυτοί οι λίγοι γονείς, τα παιδιά των οποίων θα μας οδηγούν με το χαμόγελο, τη μαχητικότητά, τις γνώσεις, την ιδιαιτερότητα και την ανοιχτωσιά τους μακριά από τη μιζέρια των ημερών όταν εμείς οι ίδιοι θα έχουμε αποσυρθεί (ελπίζω) στην απόλαυση των γηρατειών μας έχοντας κουραστεί να κάνουμε τους φωτεινούς παντογνώστες στο ίνσταγκραμ.

05/01/19
Αφιερωμένο στην Έλενα, την Ιωάννα και την Πολυξένη.

Οδυσσέας

Εικόνα : 
Francois Gillot avec Paloma et Claude / Pablo Picasso 1951

You Might Also Like...

No Comments

    Leave a Reply

    Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.